قهرمان پروري ، چند سالي است که به شدت مورد نقد قرار گرفته و اصلي ترين عامل شکست هاي کلي و رخوت هاي افتاده در جان حرکت هاي اجتماعي معرفي شده است. نکته اي اما هميشه در ذهن من بوده است که قصد بازکردن آنرا دارم.

تاکيد بر مرگ قهرمانان و روحيه قهرمان پروري و اصرار تقريبا اکثر نيروهاي اصلاح طلب بر پرهيز از قهرمان گرايي و اميد بستن به يک قهرمان ، البته قابل درک است. اين واضح است که يک شخص به تنهايي نمي تواند ، بار همه مسووليت ها را بردوش کشيده و جان عزيز خويش را به خطر اندازد. و صد البته يک شهروند دنياي مدرن ، که ارزش زنده بودن و زندگي را فهميده است ، نمي تواند جلوتر از ادراک و خواست عمومي حرکت کرده و يک تنه و بي مهابا ، با همه پلشتي ها و رذالت ها گلاويز شود.

اما کار بدانجايي کشيده شده است که به عنوان مثال ، خواستن حداقل چيزهايي که آقاي خاتمي وعده دنبال کردن آنها را داده بود ، به دليل برخوردار نبودن طرف مقابل از خرد ، و امکان سرسختي و لجبازي آنها ، ماجراجويي است و استدلال مي آرند که فرد ماجراجو ، به جز قهرمان شدن به چيز ديگري فکر نمي کند. کار بدانجايي کشيده شده است که خانم عبادي از اينکه مورد توجه قرار گرفته مي ترسد و فرياد مي زند که من نمي خواهم قهرمان شما باشم. اين در حاليست که هر کدام از اين عزيزان در موقعيتي قرار گرفته اند که تواني بالقوه ، براي به حرکت درآوردن و بيدار کردن روحيه خسته جامعه دارند اما به هزاران دليل که گاه عاقلانه نيز مي زند ، به نوعي دايره حضور خويش را محدود کرده و لقاي قهرماني را به هزينه هايش مي بخشند. در اين ميان انسان هاي خاصي مثل گنجي باقي مي مانند که بر سر ايمان خويش چون بيد نلرزيدند و آنچه را که ديگر وضوحش بر کمتر عقل سليمي پوشيده مانده است ، قهرمانانه فرياد زدند .

اينکه اين موضوعات را مطرح مي کنم دليلش نکته اي است که در تاريخ ماست. تاريخ ما ، غني و سرشار از ماجراجويي قهرمانان ايراني و اسلامي است. قهرمان ها در تاريخ ما بسيارند . اين قهرمان ها جداي از اينکه وجود خارجي داشته يا نداشته اند ، در دل داستانها ، افسانه ها و بالتبع در وجود مخاطبيني که از کودکي با آن مضامين بزرگ شده اند ، جايگاهي خاص پيدا کرده است. از حضرت ابالفضل گرفته که ورد زبان همه اهالي جاده و جنگ و پهلواني است تا رستم و سهراب ايراني و باقي قهرمانان افسانه هايي که زائيده خيال افسرده ايرانيان ستم ديده بوده است.

نگاهي بر تفسيرها و تشريح هايي که بر حافظ مي نويسند. وجود قرائت هاي مختلف از اسلام . جدال طاقت فرسا بر سر اسطوره هايي چون ضحکاک ، آرش و فريدون و هزاران مورد ديگر ، ضمن آنکه حکايت از تاريخ غني ايراني مي کند؛ اما نمايانگر روحيه سرخورده و مايوس ايراني جامعه نوين جهاني است که قفلي سرسختانه بر بخت خويش نهاده مي بيند و تواني براي باز کردن آن در خويش سراغ ندارد. گويي قرار است تا هزاران سال ديگر بازهم ايرانيان در تاريخ خويش درجا زده و دل به خيال و تاريخ خويش خوش کنند.

وجود اين تاريخ سبب مي شود که در صورت خرد کردن روحيه قهرماني ، يا پاک کردن شتاب زده صورت مساله موجود ، و عدم پيدايش نيرويي قوي و جايگزين ، رجوع مايوسانه به دلخوشکنک هاي تاريخي دوباره باب شود. سرسختانه مي گويم که اگر قهرماني زنده و امروزي نداشته باشيم ، ملت قهرمان پرور ما در تاریخ خویش در جا خواهد زد.