رنگ احساس آدم مي پرد ، وقتي که معناي واقعي ايمان و اراده را مي فهمد .. سازگارا نه تنها اهل سازش و تسليم نبود بلکه درس بزرگي به همه ما ضد قهرمانان عافيت طلب داده است .. بدجور رنگ احساسم پريده است .. گاه که اندکي به دنياي وجدان آنهايي که ساده دلانه همه ايده ها و ابتکارات و انرژيشان را وقف روياي کور خويش کرده بودند ، سرک مي کشم .. شانه هاي سنگيني را مي بينم که زير خروارها کابوس ، دست و پا مي زنند ... رويايي کور که گور مي کند .. و دشنه خونريزش ، بي دسته است ، که دست خيرخواهانه را هم بر نمي تابد .. چه ساده دلانه ، چه مومنانه و چه غريب بود اين اتفاق آخرين ..

رنگ احساس آدم مي پرد ، وقتي که مي شنود زني را به اتهام دفاع از عصمت خويش بردار خواهند کرد .. ايرانشهر، در اوج هجوم بي غيرتان مغول و عرب نيز ، حقي براي عصمت و انتخاب مردمانش قايل بود .. اينک اما ، نيرويي اهريمني، مردي به ظاهر نيرومند از طايفه منسوبين به حکومت عدل را ، ذليل زني مي کند که دل به تعهد خويش با همسر و فرزندانش بسته بود .. رعيتي مغرور که آنچنان ذلتي براي حاکمان بوجود آورده است که مي خواهند به اميد رهايي از کابوسي اينچنين گزنده، اين يکي افسانه را نيز در گور کنند ... آه اي خاک ، چه در سر داري؟

رنگ احساسم پريده است .. با دو قهرمان دوستنداشتني ، با دو انساني طرفم که بغض را نصيبم نکرده اند .. راهشان راهي انتخابي بوده است ، در شرايطي که هر کدام مي توانستند راهي ساده تر و عافيت طلبانه تر را انتخاب کنند .. اينچنين افرادي را که مي بينم احساس مي کنم فرسنگها با خودمان فاصله گرفته ايم .. روزمرگيها ، خوش باشي طلبي ها ، در گير ودار چند بحث بي سرانجام و فرصت سوز ، صداقتمان را سوزانده است .. گاه اما .. نه .. انگار هميشه ، يادمان مي رود ، يادمان مي برند : الفباي حرکت را ...